Vanmorgen keek ik naar de Technische informatie van de Tweede Kamer over de huidige cijfers en ontwikkelingen in corona-tijden. Het lijkt erop dat de focus van beleid aan het verschuiven is: er is niet meer alleen aandacht voor de ‘cure’ in ziekenhuizen en IC’s, maar meer en meer ook bij de ‘care’, de zorg voor kwetsbare ouderen, mensen en jeugdigen met een beperking of chronische aandoening. De hoge sterftecijfers in verpleeghuizen, het gebrek aan voldoende beschermende middelen voor zorgpersoneel, niet alleen in verpleeghuizen maar ook in de thuiszorg en de gevolgen van ‘uitgestelde’ reguliere gezondheidszorg.

Het gaat vaak merendeels over operaties en behandelingen in het ziekenhuis, maar uitgestelde reguliere zorg is ook: de dagbestedingen die gesloten zijn, de thuiszorg die niet meer komt, de individuele ondersteuning en begeleiding thuis die vaak is gestopt en de verminderde inzet van vrijwilligers. Juist deze maatregelen hebben grote gevolgen voor mantelzorgers.

Al deze zorg komt nu immers op het bordje van mantelzorgers. En dat terwijl zij ook nog eens minder beroep kunnen doen op hun familie en netwerk, die hen, wegens besmettingsgevaar, niet kunnen bezoeken. Daarbij opgeteld is er die enorme hoge drempel om, in deze tijd, hulp te vragen. Niet alleen is er ‘al zo’n grote druk op de zorg’, maar ook is daar voortdurend het gevaar van besmetting. Zo is er nu bijvoorbeeld wel de mogelijkheid om zieke ouderen (e.a.) tijdelijk op te laten nemen in een zorghotel of iets dergelijks, maar, buiten dat dit niet bij iedereen bekend is, roept het ook veel vragen op, bijvoorbeeld: “is dat wel voor mijn situatie bedoeld?  En Is daar voldoende capaciteit?  Betekent dat dan meteen dat ik mijn naaste niet meer kan bezoeken?”

Een grote groep mantelzorgers probeert op dit moment het ‘vol te houden’ of zelfs om het ‘uit te houden’ en dit kan leiden tot onveilige situaties. Mantelzorgers/familie op afstand zijn soms wanhopig op zoek naar oplossingen als ze signaleren dat het niet goed dreigt te gaan. Kan ik de huisarts hierover bellen? Moet ik er toch heen? Wie kan ik inschakelen?

Er zijn, voor zover bij mij bekend, geen cijfers om hoeveel (dreigende) onveilige situaties dit gaat op dit moment. Sociale werkers, zoals bij  MEE & de Wering werken, hebben wel informatie door de contacten die er zijn met ouderen en andere kwetsbaren en met hun mantelzorgers. Zij helpen te zoeken naar individuele oplossingen, door vrijwilligers in te zetten om taken over te nemen buiten huis, door oor te lenen voor een goed gesprek, advies te geven over het inschakelen van hulp voor zover die mogelijkheid er is.

Deze effecten van de ‘uitgestelde zorg’ en van de drempels om hulp te vragen hebben dus grote gevolgen voor mantelzorgers. Maar daarover hoorde ik vanmorgen, noch in de cijfers en ontwikkelingen, noch in de vragen van Kamerleden stelden, iets terug. Wordt dit dan pas de volgende focus? Hoe lang moeten (en kunnen) mantelzorgers daar nog op wachten?

“Als mantelzorgers de zorg voor hun naaste niet meer aan kunnen, lopen ze het risico om te ontsporen in gedrag dat ze zelf liever niet zouden willen vertonen.”

Advies:

  • Luister (en kijk, met digitale middelen) naar de mantelzorgers en de zorgafhankelijken
  • Vraag naar de gevolgen voor hen van de coronacrisis
  • Spreek ook met  anderen in het netwerk of de familie af dat ze je altijd mogen bellen met bezorgdheid en vragen.
  • Als escalatie dreigt, neem dan contact op met Veilig Thuis, zij hebben meer mogelijkheden om contacten te leggen en oplossingen te zoeken.
Bron: Movisie
Mantelzorgers en de effecten van ‘uitgestelde reguliere zorg’ in coronatijden
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com